Engeland Expeditie 2014

Dinsdag 9 September :

We hebben de boot gemist! Na onze zeer geslaagde expeditie in 2013 naar Solnhofen Beieren in Duitsland, gaan we dit jaar naar Dorset in Zuid Engeland. Mee dit jaar op expeditie zijn : Harrie de Koning, Henri de Koning, Hans Piek, Wouter Wildenberg en last but not least Yvonne van Dijk. Rob Segers komt ons versterken op zaterdag 13 september. In alle vroegte - 06:15 uur vertrokken wij vanuit Geldermalsen met een camper, en vol geladen auto met – van Frans Mantel geleende - aanhangwagen naar Calais om van daaruit de boot te nemen naar Dover.


Iedereen had er veel zin in en de stemming zat er al vroeg in. Onder het zingen van de liedjes van Dorus en Toon Hermans en een korte toilet stop reden wij richting Antwerpen. Hoe dichter we bij Antwerpen kwamen hoe drukker het verkeer werd. Een fikse file was onvermijdelijk. Het werd een race tegen de klok om de boot van 11:00 uur nog te halen. Toen wij daar arriveerden zagen we de boot wegvaren, dus wachtten wij geduldig op de volgende van 13:30 uur. Vandaag was een zonovergoten dag met als enige minpuntje dat Hans na het veel en langdurig zitten op een reddingsvestenbankje met uitzicht op de "Krijtrotsen van Dover" een blokkade kreeg in zijn been.


Gelukkig, na een half uurtje trok het weer bij en konden wij weer lachen. Bij de aankomst in Dover bleek het links rijden al snel te wennen en dus stoomden we op richting "Stonehenge". Het uurtje Engelse tijdwinst kwam ons heel goed uit, Met de druk op de ketel om de tank vol te moeten gooien was het noodzakelijk bijtijds een camping te vinden. Wederom kwamen we in een flinke file terecht en moesten we wel van ons originele reisplan afwijken. We waren nu wel genoodzaakt om via onze vriend TomTom de dichtstbijzijnde camping in te tikken, maar helaas bleek dit een “Members only” te zijn.


De ietwat norse beheerder die was toch nog wel zo vriendelijk ons naar een andere camping door te sturen. Al een redelijk tijdje hadden onze voertuigen elkaar uit het oog verloren, maar ze konden via mobieltjes aan de poort weer verenigd worden. De macaroni van Joke viel in goede aarde (en maag). Moe als we waren van de lange dag met veel hindernissen en vele kilometers vielen we als een blok in slaap en droomden over de nieuwe zon overgoten volgende dag.


Woensdag 10 September :

Stonehenge. Na een overheerlijk ontbijt en het inpakken van al de benodigde materialen vertrokken wij naar Stonehenge. Het was wederom een mooie zomerse dag en iedereen was in z’n nopjes. Onderweg kwamen we een grond-gebied tegen met wel honderden varkens, welke ieder een goed onderdak hadden en nog vrij rond liepen. Wij zijn daar gestopt om er foto’s van te maken omdat je een dergelijke situatie in Nederland – helaas – bijna niet meer tegen komt.


Op de zelfde weg zagen we al op grote afstand het imposante bouwwerk "Stonehenge". Eenmaal daar werden we doorverwezen naar een parkeerplaats, welke ± 2,5 Km. daar vandaan lag. Wij konden daar een ticket kopen voor de entree van 15.00 Pond. Maarrrrrr………… wij die zuinige Hollanders hadden daar niet zoveel zin in. Dus hebben we heen en terug maar de benenwagen genomen via een illegale route door prachtige weilanden met mooie schapen i.p.v. van het stampvol gepropte toeristentreintje. Harrie en Hans constateerden beide dat het nu toch wel enorm gecommercialiseerd was in vergelijking tot hun eerdere bezoeken aan Stonehenge. Maar het blijft “a place to be”.


Na dit bezoek vervolgen wij onze reis, die dwars door pittoreske dorpjes met smalle straten loopt, op naar het Shrubbery Caravan en Camping Park, Dorset. Wat tot ieders grote verbazing een geweldige mooie camping bleek te zijn, heerlijke douches, schone toiletten, mooie grasvelden en ook nog een klein kampwinkeltje. En je kunt er de stilte horen (Een echte aanrader dus). Dan het heerlijke brood wat wij ’s morgens consumeren, dat wordt door onze vriend Wouter, iedere dag weer met de door hem meegebrachte broodbakmachine vers gebakken.


Ook deze avond hebben we weer macaroni gegeten met een geweldig lekker toetje van 'Casa die Henri' (yoghurt met vruchtencocktail, munt en bitterkoekjes en ………… het belangrijkste ingrediënt: héél veel liefde). Na het eten en het afwassen, vloeit dagelijks rijkelijk de Whisky in de diverse monden van de mannen. Onze vriend Theo met zijn lieve vrouw Maria die 20 minuten rijden van de camping wonen kwamen na een telefoontje met de vraag “Waar zitten jullie” ons bezoeken. Deze avond kon dus niet meer stuk. Op naar dag drie van deze expeditie.


Donderdag 11 September :

Bloed, Zweet & Bramen. Vandaag is het onze tweede dag op deze mooie camping en we zijn van plan om fossielen te gaan zoeken in Pinhay Bay. Deze kustlijn ligt ongeveer vijf kilometer van onze camping vandaan. De auto die hebben wij zolang in Axmouth geparkeerd, vanuit Axmouth loopt er een coast path naar het “strand”. Langs dit wandelpad barst het van de bramenstruiken. Om op voorhand al te voorkomen dat we ons tot bloedens toe zouden prikken leek het ons verstandiger om de bramen op de terugweg te plukken. Tijdens onze wandeling over de prachtige weilanden en door dichte bosschages kwamen we halverwege tot de ontdekking dat we officieel gezien niet verder konden.


Het pad was geblokkeerd en op een groot bord stond : “No Access” and “Slip Falls” (instortingsgevaar). Na een onderzoek van onze "deskundigen" binnen het team bleek het pad toch wel degelijk begaanbaar te zijn (althans voor ons dan). En besloten we om onze wandeltocht gewoon voort te zetten. En ja, al heel snel kwamen we tot de ontdekking dat wij via een dik touw met knopen erin gelegd, veilig konden afdalen. Het twee meter lange touw zat aan een boom vastgemaakt. Onze held Harrie ging met het angstzweet op zijn voorhoofd als eerste naar beneden en pakte daar onze rugzakken aan, waarna wij hem lijdzaam volgden. Na twee honderd meter kwam er een nieuwe hindernis, maar dit keer naar boven.


Na ervaring te hebben opgedaan van vorige hindernissen, gaven de zeer gedetailleerde aanwijzingen van Wouter dan ook een echt - Teambuilding - gevoel. Ja, op deze manier konden we veilig onze tocht voortzetten. Na nog eens twee kilometer gelopen te hebben kwamen we tot de ontdekking dat het onmogelijk was om het strand te bereiken. Toen hebben wij het besluit moeten nemen om dan maar rechtsomkeert te maken. Toch weer een ervaring rijker en een illusie armer. Wat het wel weer goed maakte waren de heerlijke bramen die we nu tegenkwamen en deze hebben we dan ook erg rijkelijk geplukt. In een gekke bui vonden Henri en Yvonne het een leuk idee om hun gezicht met bramenstrepen te camoufleren. Waarop de rest van deze groep reageerde met “wat hebben jullie nou gedaan” ?


Wij besloten vervolgens om weer terug te gaan naar Axmouth. Het water in de rivier daar, was op zijn laagste stand. Toen wij zo langs de haven liepen zagen we ineens prachtige schelpen liggen. Exemplaren waarvan je zou zeggen, zonde om die nou te laten liggen. Maar ja, wie o wie ging deze klus klaren? Spontaan melde Henri zich aan, niet realiserend dat hij tot zijn enkels in de modder zou zakken. Maar, moed wordt beloond en hij kwam terug met vijf mooie Jacobs-schelpen en nog twee Wulken (gedraaide schelpen). Moe en voldaan gingen we met onze mooie vondsten terug naar de camping, waar pannenkoeken op de culinaire diner planning van vandaag stonden.


Vrijdag 12 September :

Blog en Beef. Yvonne en Henri gaan in Lyme Regis zoeken naar een horecagelegenheid met Wi-Fi onze geschreven verslagen van de afgelopen dagen moeten wij vandaag gaan doorsturen naar Albert (hij is onze Blogmaster in Nederland). We hebben Harrie, Hans en Wouter afgezet op het strand aldaar, die gaan richting Pinhay Bay. Pas met afnemend tij wordt dat strand bereikbaar. Deze dag wordt om 14.30 uur de laagste waterstand bereikt. Ze moeten nog een half uurtje wachten om langs Seven Rockpoint te kunnen. Tijdens het wachten kun je het zoeken toch niet echt laten en we verzamelen hier en daar al wat losse fossieltjes.


Ook is er overal wel “Beef” (dat ook wel Tutenmergel wordt genoemd) te vinden. Deze fragmenten zijn afkomstig uit de wanden met “shales” (schalie). Wij nemen daar een fraai onbeschadigd stukje van mee. Beef bestaat uit een vezelige vorm van het mineraal Calciet, waarbij de vezels min of meer vrijwel loodrecht op deze gelaagdheid staan. De ontstane structuur doet hierdoor erg sterk denken aan vlees (beef). Op dit gedeelte van het strand zijn de z.g.n. Black Venn mergels van het onderste Lias goed te zien. Eenmaal de klif gepasseerd dan treffen wij daar een min of meer - horizontale - ontsloten laag aan met zeer veel fossielen. Ja, een compleet laagvlak voorzien van vele ammonieten (Arietitesachtigen) en tevens een enkele nautilus!


Onderaan in deze wand zit een ammoniet in het gesteente, deze is te fragiel om uit te hakken en we laten hem zitten. We gaan er toch wel even een fotootje van maken. Even een beetje nat maken en wat blijkt: er zitten ook twee aptychen (kaakhelften) in! Op sommige plekken komt er wat puin naar beneden vallen, we blijven dan ook op een eerbiedige afstand van deze rotswand. Er liggen tevens complete afgestorte bomen en takken. De waterstand heeft nu zijn laagste punt bereikt en wij kunnen een heel eind richting de zee lopen. Tussen de stenen tref je allerlei vormen van leven aan: De Patella’s (slakken met puntmutsvormige huisjes), de krabbetjes, garnalen en allerlei soorten wier.


Als we besluiten om weer richting Lyme Regis te gaan hebben wij Asteroceras op een nodule, een mooie Promicoceras uit de rotswand en tevens meerdere fossielfragmenten. Ons weertje was formidabel en Yvonne en ik, hebben samen besloten nog even te gaan zwemmen. Verder blijkt de blogpoging van Henri en Yvonne vandaag ook goed gelukt te zijn, kortom wij zijn allemaal heel blij met de resultaten en ervaringen van wederom een onvergetelijke dag.


Zaterdag 13 September :

Opgesplitst en Rust ? Hans had zich voorgenomen een rustdag te nemen. Wat houdt dit in: Opruimen, zo ook de tent voor Henri opzetten, de schotel antenne aansluiten en daarna in zijn eentje de luifel met de kerstverlichting aan zijn camper te bevestigen. Henri en Harrie gingen samen Rob ophalen in Southampton, dat ligt zo'n 120 kilometer vanaf de camping en geven Wouter en Yvonne een lift naar Lyme Regis. Tijdens onze autorit naar Southampton was er aan de andere kant van de weg een file van 25 kilometer. Dit beloofde dus niet echt veel goeds voor de terugweg.


Ondertussen hadden Wouter en Yvonne zich naar het strand begeven. Het water stond nog te hoog om Seven Rock Point te passeren. Er waren ook hoge golven en tijdens het zoeken naar fossielen raakten Yvonne ’s schoenen ineens vol met water. Samen met het toch niet al te beste weer werd het al snel koud en onaan-genaam en toen, toen leken ineens al die leuke winkeltjes in Lyme Regis heel aantrekkelijk. Het duurde dan ook niet lang of Wouter en Yvonne liepen daar wat rond.


Vanuit Southampton met Rob aan boord ging het vlotjes en zonder enige vertraging richting Shrubberry. Inmiddels stond de tent van Henri op het Shrubbery Camping Parc al overeind. Hans keek (natuurlijk, biertje onder handbereik) met een tevreden blik naar het eindresultaat.... Echter niet voor lang, de tent stond buiten de "grens" en hij moest ‘m dus weer gaan afbreken en aan de andere kant van de camper weer helemaal gaan opbouwen.


Yvonne en Wouter die hadden besloten om het coastpath terug te nemen naar de camping. Het is een mooie route om te lopen met veel grote paardenstaarten. Ja, een heel mooi pad maar met een heel stijl begin; je komt er buiten adem boven aan. Kortom de frites met sperziebonen en hambo’s gingen er in als zoete koek vandaag.


Zondag 14 September :

Van Lyme Regis tot Stone Barrow. Het weer was opnieuw aangenaam, niet echt warm maar vooral niet te koud (19 graden). Weer gesmuld van het ontbijt en wederom hebben we een lunchpakket samengesteld. Wij hebben vandaag eerst het weblog verslag van gisteren maar eens flink bijgewerkt. Café Costa in Lyme Regis was hiervoor een goede gelegenheid, zij hebben daar namelijk ook WiFi. Tijdens deze blogactiviteiten hebben we genoten van een cappuccino en thee. Costa is een gezellige koffieshop die in het hartje van Lyme Regis staat.


Daarna vertrokken we samen met Rob (gisteren opgehaald in Southampton) naar Charmouth. Om circa 12 uur arriveerden we op de parkeerplaats bij het strand. Bij afnemend tij konden wij goed Church Cliffs en Black Venn bereiken. Onze vondsten bestonden uit, één verroeste oude gesp, een aantal korvijnnagels, pyrietconcreties, gepyritiseerde botstukken van – waarschijnlijk - Ichtyosaurus sp., en restanten van belemnieten. Toen wij terugkwamen hadden we de Fossil Shop op het strand al bezocht.


Wouter, Rob en Harrie gingen daarna op naar Stone Barrow, ze vonden daar een fraai stuk fossiel hout. Yvonne, Hans en Henri, ja die hadden toen inmiddels al uitvoerig rond gelopen en gekeken in de Fossil Shop. De Shop heeft veel mooie spullen uit de omgeving, maar ook uit Madagaskar en het Atlas-gebergte dat door geheel Marokko loopt. Hans die kocht hier enkele ammonietjes om er later thuis zelf enkele unieke sieraden van te maken.


Eenmaal weer terug op onze camping aangekomen hebben we alle vondsten voorzien van een labeltje en netjes ingepakt. Yvonne bereid voor ons vandaag het avondeten, rode bietjes met aardappelen en vegetarische worst. Na de koffie en een lekkere neut mochten wij dan eindelijk gaan genieten van onze wel verdiende nachtrust. Leuk om te weten is dat we dit verslag pas na onze tweede neut echt konden completeren. Albert, onze blogbmaster die zal hier wel heel erg blij mee zijn.


Maandag 15 September :

Heen en Weer! Harrie was net als ik, Henri heel vroeg uit de veren. Wij zaten om : 08:00 uur al bij “onze” Koffieshop Costa in Lyme Regis om daar het blog-bestand te up-loaden. Yes, een Italiaanse Koffieshop genaamd Costa en ze hebben daar gratis snelle goede Wi-Fi verbindingen. De Cappuccino en natuurlijk de bijgaande croissant met echte roomboter en jam lieten we ons uiteraard ook heel goed smaken. Jammer dat de plaatselijke bank daar pas om 10:00 uur open is.


Het 'Plan de Campagne' was er, dus waren we klaar voor vertrek naar een kalk groeve genaamd Chapwick Quarry waar wij zelf zeer hoge verwachtingen van hadden. We zijn zeker drie keer heen en weer gereden (met zes mensen in de auto) voordat we de groeve gevonden hadden. Na een heel goed gesprek met de opzichter- of was hij de eigenaar van deze groeve? Mochten wij tot onze grote verbazing zo aanvallen op het gesteente. Er waren vele Bivalvia w.o. Inoceramis aanwezig maar helaas weer te weinig andere fossielen zoals bv. Ammonieten. Zoals gezegd na drie keer onze camping gepasseerd te hebben, besloten we om toch maar een echte landkaart aan te schaffen.


We waren de huid van de beer al aan het verkopen, terwijl het beest nog vrij rondliep als 3 reeën. Boven de groeve cirkelde een grote roofvogel die ons niet onwaarschijnlijk als loslopend wild aanzag. Omdat wij deze drie uren als verloren beschouwden zijn we maar gaan verkassen naar het plaatsje Beer. Daar hebben we een strandwandeling gemaakt en e.e.a. aan fossielen en ook weer wat schelpen gevonden. O.a. Gryphea en Brachiopode. Harrie vond op zijn terugweg nog enkele Jacobsschelpen.


Bij terugkomst gingen wij…… i.p.v. Chili Con Carne, Vis en Chips eten bij de frietkraam welke tot onze verbazing bij de ingang van onze camping stond. Op naar onze Costa! (riep Henri nog) Maar helaas niemand had daar rond 20:00 uur toen nog echt zin in. Morgenochtend dan is Albert weer aan de beurt.


Dinsdag 16 September :

Platgedrukt !! Vandaag gaat onze reis naar Seatown en dan Eype, plaatsjes voorbij Charmouth in Oostelijke richting. Harrie die viert zijn 59ste verjaardag. Het zingen hebben we maar verschoven naar de avond vanwege de nog slapende medekampeerders. Harrie mag wel zeggen waar we heen gaan (wat eigenlijk niet zo bijzonder is) en wat hij wil eten. Maar eerst natuurlijk weer het verslag van gisteren oversturen en wat shoppen in Lyme Regis. We zijn intussen aardig getraind in het met z’n vieren op de achterbank te gaan zitten. Dat gaat als volgt: Er stappen er eerst 3 in, de middelste steekt een been vooruit tussen de 2 voorstoelen, nr. 4 stapt in en nr. 5 doet van buiten uit de deur dicht.


Seatown heeft een strand met tamelijk goed gesorteerde keitjes en weinig afgestorte blokken. De “Golden Cap” is hier vlakbij. Je kunt hier en daar goed de mergelige lagen afpellen. We vonden er nog wat kleine ammonieten, veel belemnieten, bivalven en gastropoden (slakachtigen). Allemaal zeer fragiel materiaal wat snel verbrokkelt. De belemnieten zitten vaak al gebroken in het gesteente. We hebben hier wat strandmonstertjes verzameld. Yvonne en Henri hebben wat koeien met een bezoekje vereerd en kwamen daarna ook naar het strand. Daarna hebben wij gezamenlijk iets gegeten en hebben ons dan met al onze armen en benen weer in de auto geperst.


Nu gaan we richting Eype een aantal mijlen verderop. Je ziet sommige mensen al kijken: zie ik dit wel goed, of ben ik…… Strange People those Dutch’s! In Eype dezelfde steentjes op het strand, meer afstortingen en dan van de hogere lagen (het Lias duikt hier naar beneden m.a.w. we hebben hier te maken met een jongere keiharde schelpenrijke lagen. Een schelpje hebben we hier en daar nog net uit kunnen hakken. Een stuk met fossiele golfribbels en één met krimpscheuren vonden we de moeite wel waard om mee te nemen, het motief: zoiets hebben wij nog niet in ons museum en past daar goed in.


Wij willen ook graag objecten laten zien die iets over de Geologie in het algemeen vertellen. Bij het teruglopen kwamen we nog een blok tegen waarin het miegelde van de grote ammonieten. Meenemen was echt geen optie. Weer terug op onze camping hebben natuurlijk gezongen voor Harrie (die uit volle borst meezong) en hebben we genoten van het door Chef Henri bereidde vegetarische vleesgerecht: Chili con carne.


Woensdag 17 September :

Op naar de Fossielenkelder. Na een goed ontbijt gingen we gelijk ons kamp opbreken. Om 10.00 uur reden we weg uit Rousdon, op weg naar het centrum van Lyme Regis. Daar heeft Henri in ons stamcafé Costa het weblog weer bijgewerkt. Hans, Yvonne, Harrie, Rob en Wouter die waren op weg naar de berenwinkel. In de kelder van deze berenwinkel was een heuse Fossil shop gevestigd. In de kelder was ook nog een prepareer-ruimte ingericht. Aldaar kochten we een plaatje met hierin een fraaie slangster. Een tweede aankoop betrof een plaat met hierin een mooie schelp met meerdere ammonieten afkomstig uit Frankrijk.


Deze nieuwe aanwinsten worden t.z.t. in ons museum geëxposeerd. Wij spraken met de eigenaar van deze Fossil shop af dat we op onze website een link zouden opnemen voor zijn shop. Nadat we ook nog enkele concurrerende Fossil shops hebben bezocht, vervolgden wij onze reis naar een camping in "Folkstone". Onze reis verliep voorspoedig, bij het tankstation Roham hielden we een korte pauze. Daarna ging het via de graafschappen Sussex en Kent richting Folkstone.


In eerste instantie stond de camping “Little Switzerland” op ons programma, maar dit was letterlijk net iets te hoog gegrepen. Uiteindelijk bleek de “Camping Club Folkstone” een goed alternatief. Na het opzetten van onze tenten werd er door Rob en Harrie een heerlijke maaltijd gemaakt, bestaande uit mie, prei, uien en kip met kerrie. Om circa 23.00 uur deden we het licht uit en gingen we voldaan onder zeil. De volgende ochtend zouden wij naar fossielen gaan zoeken op het strand en tevens in de (White Cliffs) krijtrotsen van Folkstone.


Donderdag 18 September :

Van Fossiel tot Zeehond. Alweer een zonovergoten dag vandaag. Hè wat vervelend! Om 10.00 uur waren wij reeds bepakt en bezakt. De groep zou zich gaan opsplitsen. Yvonne ging op het strand richting de haven en de rest van onze groep ging links het strand op. Wij werden blij verrast door een fraai geplaveid pad langs de kliffen. Sommigen strandgasten fietsten hier dan ook over. Dit was na al het klauterwerk aan de kust bij Lyme Regis, een echte verademing. Om circa 13.00 uur zou het laag water zijn.


Ons werd op de camping medegedeeld, dat wij kleine en grote ammonieten in de Gaultclay zouden kunnen vinden. Maar Ammonieten hebben wij nauwelijks gevonden, echter wel fossiele schelpen, vuurstenen in alle maten en soorten, fossiel bot (sauriër?), markasietknollen en pyrietconcreties. Wij vonden ook nog een handige schop, die we mooi als lastdrager voor onze tassen met fossielen konden gebruiken. Onderweg terug namen we 'en passant' ook nog een dode slang mee.


Ondertussen had de zon vandaag wel iets weg van een soort tropische verrassing. Door het zweten plakte je het hemd je aan het lijf. Onze gedachten gingen uitsluitend nog uit naar een gekoeld biertje, de schep met alle tassen begon als lood te wegen. Een aantal vondsten zullen we zeker gaan exposeren in ons museum te Waardenburg. Yvonne vertelde na afloop ook haar ervaringen, ze had mooie foto’s gemaakt van een drietal zwemmende zeehonden en had nog enkele recente schelpen evenals een fossiele spons verzameld.


De adembenemende ervaring met deze zeehonden van Yvonne bewijst maar weer, dat juist deze onvoorspelbare dingen, een dag zoals vandaag weer heel bijzonder kunnen maken. Omdat dit de laatste actieve dag was van onze "Paleo-expeditie" hebben wij nog tot laat in de avond onze ervaringen met elkaar gedeeld. Samengevat kunnen we stellen, dat wij een fantastische expeditie hebben gehad met ongekend mooi weer.


Vrijdag 19 September :

Goodbye old England. We hadden ons voorgenomen om vroeg op te staan. En dat lukte perfect. Om 08:00 uur zaten we reeds aan het ontbijt. Daarna heel snel de spullen ingepakt. Yvonne kon maar geen afscheid nemen van haar zeehonden en maakte nog even snel een kortstondige wandeling naar de haven van Folkstone. En jawel hoor, de zeehonden lieten zich opnieuw aan onze cameravrouw zien. Klokslag 10:15 uur verlieten wij allen de Folkestone Camping and Caravanning Club.


Het heeft de afgelopen nacht behoorlijk geregend en gedonderd. De rest verschijnselen waren nog goed zichtbaar. Wolken van mist maakte de krijtkliffen behoorlijk onzichtbaar. De inscheping met de veerboot van DWDS Seaways van Dover naar Duinkerken verliep lekker vlot. In het luxe schip namen wij al snel een stevige bak koffie en Henri "genoot" van een koude hamburger, welke hij snel heeft omgeruild voor een warm en eetbaar exemplaar.


Spoedig stonden wij allen op het bovendek te genieten van de mist. De kapitein liet diverse keren zijn misthoorn horen. Een teken dat dit waarschijnlijk geen overbodige luxe was. Rond 14:00 uur meerde de ferry af in de haven van Duinkerken waarna we onze weg vervolgde. Halverwege hadden een stop om op een zeer omslachtige Belgische manier te tanken en gingen we bij een volgende stop langs de snelweg ons avondmaal eten bij "Costa". (Tomatensoep met friet, salade en twee kroketten of frikadellen)


Om 21:00 uur arriveerden we - moe maar voldaan - in Geldermalsen. En daarna Yvonne naar Tiel gebracht. We kijken terug op een bijzonder geslaagde expeditie met puik weer. Zaterdagmiddag dan gaan wij de camper en aanhanger ontladen en natuurlijk onze schatten bekijken. Op termijn gaan we de vondsten prepareren.


Ja, dat is het leuke van ons museum, je bent er nooit klaar mee!

Sitemap    –     Privacybeleid    –     Disclaimer
Last Modified: vrijdag 15 december 2017