Frankrijk Expeditie 2016

Klik op een van de foto’s in de linker kolom, dan kunt u door alle foto’s van de expeditie bladeren.



Franse vlag Vrijdag 16 september :Schlaegel-Eisen

Om 04:00 uur in de morgen zou er met de auto van Harrie + de aanhanger van Frans vertrokken worden: op naar Normandië! Met z’n nieuwe bakkie ging Hans eerst in alle vroegte Wendy in Tiel ophalen. Henri was zo slim geweest om all inclusive te boeken bij huize de Koning en zat er al helemaal klaar voor. Uiteindelijk werd het 04.30 uur. De heer W. te B. moest namelijk nog door de katten gewekt worden. Bepakt en bezakt begonnen we onze reis.

De tropische hitte van de afgelopen dagen hebben we achter ons gelaten en daardoor konden wij fris en vrolijk Frankrijk inrijden: op zoek naar fossielen. Of is het vinden?! Tijdens de rit kwam de taalpurist in menigeen naar boven en werden er wat frustraties geuit. Harrie werd onpasselijk van de walvis (is geen vis!!) en Wouter kreeg het voor elkaar dat niemand het woordje ‘hun’ nog in zijn mond durfde te nemen. Nadat iedereen wat bij gekomen was van het slaapgebrek kwamen de vrolijke noten: ‘Big city’, ‘Rododendron’ en natuurlijk ‘Lang zal hij leven’ voor de jarige Harrie! De stemming begon erin te komen!

In België kwam Henri erachter dat het leven daar toch niet zo simpel was als gedacht.... Na een gevecht met de plaatselijke benzineslang zag hij in dat er meer in het leven was dan 98, mede dankzij de vriendelijke medewerker i.c.m. wat hulp van Hans.

Albert is dit jaar thuisgebleven maar was er halverwege de rit toch nog een klein beetje bij (Albert het dorpje) zagen we op de landkaart!

We reden door mooie landschappen en heuvelachtige vergezichten met een aangenaam temperatuurtje het avontuur tegemoet. De vraag is niet meer wat gaan we zoeken maar wát gaan we allemaal vinden!

Uiteindelijk aangekomen in Saint Maurice-en-Cotentin waren we verwonderd over de schoonheid van de plek waar in we terecht gekomen waren. Ons tijdelijk verblijf was een typisch Normandische juweeltje met een ruimte van hier tot Tokio, een vijver, verse appeltjes, peren, padden en een prachtige natuur.

Na bijgekomen te zijn van deze verwondering besloten we een hapje in Carteret te gaan eten. Het eten en de ober bleken een beetje drôle te zijn. Genietend van de pittoreske sfeer tijdens deze Normandische ervaring en het avontuur in vooruitzicht was het toch een heerlijke eerste maaltijd.

Terug bij ons huisje stond een Frans stelletje ons op te wachten. Ze lieten ons binnen en ons toekomstige stekje bleek een heerlijk vakantiehuis uit oude tijden te zijn. Na het welkomstwijntje/-woordje die onze aardige verhuurder met ons deelde, werd het tijd voor het avondritueel. Aanvankelijk konden we het nog volhouden dat we de grote viering van Harrie’s verjaardag vergeten waren maar de gemene kornuiten vielen toch door de mand. Vlaggetjes waren snel ontdekt, de taart was verrukkelijk. En de whisky - waarover lichte paniek ontstond - bleek er toch te zijn en vloeide uiteindelijk rijkelijk!

Na een goed gesprek met de serene rust op de achtergrond, werd de lange dag voelbaar en begaven we ons te bed. We vielen allen in een diepe slaap dromend over een veelbelovende expeditie.



Franse vlag Zaterdag 17 september :Schlaegel-Eisen

Na een heerlijk ontbijt is het plan de campagne ontstaan voor die dag en zijn we met enige omwegen vertrokken naar Le Rozel. Een uitstékende kaap waar we bij eb onze zoektocht konden beginnen. De lagen waren mooi ontsloten over het gehele strand en ‘van Diggelen’ (GEA Normandië, maart 1981) heeft ons sponzen en hyoliten beloofd.

Bij aankomst vlogen er een aantal strandleeuweriken op. De vondsten van deze eerste dag waren: Vingerwier geworteld op steen, het schild van een spinkrab, Schalies en zandstenen uit het vroeg Paleozoïcum (± 400 miljoen jaar geleden) met graafsporen van diverse organismen, waaronder waarschijnlijk een spoor van een geleedpotige.

Tevreden met de vondsten van deze eerste dag vertrokken we weer richting huis.

Onder het genot van een borrel werd er nagepraat over de dag en werd vol enthousiasme de volgende gepland. Intussen waren Wendy en Henri begonnen met een heerlijke maaltijd te bereiden. Deze bestond uit gevulde paprika, gepofte aardappelen met daarna een heerlijk toetje uit eigen keuken met yoghurt, vruchtjes, bitterkoekjes en munt uit “eigen” Normandische tuin.

Na nog een afzakkertje van tomatensap met Tabasco, Vocking leverworst en The Famous Grouse hebben we elkaar Bonne Nuit gewenst en stak Harrie nog zijn laatste pijp van de dag op.



Franse vlag Zondag 18 september 2016 :Schlaegel-Eisen

Om 10:00 uur vertrokken we richting Cap de Carteret alwaar we probeerden de kust te volgen om de devonische afzettingen te ontdekken. Het water ging flink tekeer en vanwege de draaikolken en het hoge water besloten we naar Portbail te gaan. Door de ook daar nog hoge waterstand was het nog niet mogelijk het strand op te gaan, zodat we onder het genot van een exclusieve Franse koffie, plan D in werking probeerden te zetten.

Portbail is voor de natuur- en zeilliefhebbers très bon. Gezeten bij een baai met zilverreigers in de verte en vlakbij tussen een drooggevallen boot en een scheepswrak met door scharrelende groepjes bontbekplevieren hebben we een broodje gegeten.

De zee was intussen verder gedaald en we vervolgden onze weg terug naar Cap de Carteret. Tijdens een korte onderbreking (pijpje stoppen, plasje doen) troffen Harrie en Wouter een Manoir (Buitenhuis) aan en hebben de fraaie architectuur hiervan bewonderd.

Even later meende Harrie een ontsluiting (kale plek op de flank van de heuvel) ontdekt te hebben. Wendy ervoer de ontsluiting via Google.

Buitengewoon in onze nopjes vonden wij deze plek nog ook (en jawel niet eens gezocht!). Het bleek een niet meer actieve steengroeve (carrière) te zijn waar we na enig klimwerk binnen konden dringen. Na onderzoek en observatie vond Hans een steen met rookkwarts kristallen. Wendy, Harrie en Wouter zijn afgedaald in de groeve en kwamen tot de conclusie dat we hier te maken hadden met fossiel loos gesteente.

Geënthousiasmeerd door de gedachte aan fossielen en steengroeven vlotten we ons huiswaarts om na een voedzame maaltijd van zoete en hartige pannenkoeken het plan voor de volgende dag te bedenken.

Tussen de moppen, trucs en verhalen door groeide de verbeelding naar vondsten uit het Trias (± 250/205 miljoen jaar geleden) in een andere via Google Maps ontdekte uit de kluiten gewassen steengroeve nabij Eroudeville.

We haasten ons vol verwachting snel naar bed, opdat het eerder morgen zou zijn.



Franse vlag Maandag 19 september 2016 :Schlaegel-Eisen

Standaardtijd 08.00 uur ging de wekker en stond de ontbijttafel met veel liefde door Henri bereidde eieren al klaar.

Met een lange boodschappenlijst en het adres van Sabco (de steengroeve die we de vorige avond hadden gevonden) vertrokken we richting het noorden. Daar aangekomen troffen we een uiterst vriendelijke man die ons meldde dat we in die steengroeve helaas geen fossielen konden vinden maar hij verwees ons met een uitdraai vanuit Google naar Carrière de Fresville waar zich een steengroeve zou bevinden die niet meer in gebruik was. Hier zouden we onze lol op kunnen!

Vol van verwachting haastte we ons richting Fresville om daar een walhalla van fossielen en verschillende tijdperken te ontdekken.

Op het moment dat we daar aankwamen zagen we een duidelijke verlaten groeve. De eerste indicaties waren zeer positief, zo van “this is the place to be”. De groeve had een publieksfunctie gekregen, er stonden dan ook informatieborden over de dagen van weleer in de groeve, de huidige natuur en de geologische formaties. Het onder krijt (144 miljoen jaar geleden) zou direct op het Sinemurien (onderdeel van het Lias = 200-190 miljoen jaar geleden) liggen. Er ontbrak dus een heel stuk. Bovendien was het Krijt niet ontsloten. Dat mocht de pret niet drukken en al snel was iedereen aan het hakken. (link filmpje: Een steengroeve met een publieksfunctie bij Fresville (Frankrijk)

Wendy vroeg aan Harrie of er al pillen waren tegen dit opkomende gevoel van verslaving, maar Harrie kon alleen maar mededelen dat de enige manier om hier mee om te gaan is, het te ondergaan.

Na verloop van tijd schrok iedereen op na een luide kreet van Hans toen bleek dat het eerste fragment van een ammoniet gevonden was. De hoop steeg. Vervolgens kwamen de Devil nails (Gryphea's), andere tweekleppige, meer ammonieten, nautiloïden, brachiopoden en waarschijnlijk een zeelelie tevoorschijn. We waren in een zeer opgetogen flow en ontkwamen niet aan de drang om de volgende dag weer terug te komen om dit een vervolg te geven. Het middendeel van de groeve stond onder water en er dobberden voornamelijk wilde eenden en meeuwen rond. Ze trokken zich niets van ons aan.

Voldaan en verheugd trokken we richting de Super U om daar de boodschappen voor de aankomende dagen te doen.

Na een lekkere maaltijd thuis met kip Tandoori - wederom bereid door Henri en deze keer met assistentie van Harrie - werden de vondsten nog even bewonderd.

Onder de sterrenhemel met een hoop kaarsjes en de vanzelfsprekende geneugten werd er nog nagebabbeld en met verheuging uitgekeken op het tweede deel van de expeditie.

Bonne Nuit!



Franse vlag Dinsdag 20 september 2016 :Schlaegel-Eisen

De dag begon met een smakelijk ontbijt met haring uit blik en wittebrood, jam en overrijpe Camembert. Nadat iedereen uitgegeten was en gepakt had kon er weer afgereisd worden naar Fresville. We hadden er zin in, de vorige dag was goed bevallen. We hadden een nieuwe vindplaats ontdekt en alles was nieuw en we wisten één ding zeker: we gaan fossielen vinden! Bij aankomst in de groeve begon het zachtjes te regenen. Het viel uiteindelijk mee en na verloop van tijd hield het op met regenen en konden we achterin de groeve de losse brokstukken te lijf gaan.

Als snel werden er een paar ammonieten gevonden en vrijwel elk stuk wat je beetpakte bevatte wel tweekleppige of brachiopoden. Op een gegeven moment klonk de kreet: een black Nautilus! Opgetogen en met vereende krachten wisten we deze uit de wand te krijgen. Ook kwamen we nog een paar onduidelijke vormen tegen die veel hoop gaven op grote stukken fossielen maar daar uiteindelijk niets mee te maken bleken te hebben.

Zachtjesaan werd de terugtocht aanvaard. Thuis aangekomen werd andijviestamppot bereid. Een bijzonder smakelijke maaltijd met één nadeel: de andijvie ontbrak. Wel was er ruim spek en kruiden aanwezig.

Afgepeigerd van de indrukken, het harde werken en een lange dag kropen we vroeg ons bed in, in afwachting op wat de volgende dag zou brengen.



Franse vlag Woensdag 21 september 2016 :Schlaegel-Eisen

Na een goede nacht waaruit iedereen weer uitgerust op stond, konden we aanvallen op het dagelijkse ontbijt ook dit keer verzorgd door Henri. We vertrokken voor de een na laatste dag.

De bedoeling van die dag was om naar de noordkust te gaan van Cotentin om de Juralagen te gaan onderzoeken op fossielen. Het Dogger zou daar ontsloten moeten zijn volgens de geologische kaart. We hebben eerst een bezoek gebracht aan het herdenkingsmonument aan de invasie tijdens de tweede wereldoorlog bij Pointe du Hoc en waren hier zeer van onder de indruk.

Vervolgens hebben we de kustlijn gevolgd in noordelijke richting en kwamen uiteindelijk terecht in Port-en-Bessin. Het strand lag bezaaid met Jakobsschelpen. Het was een wonder dat er nog zoveel gave exemplaren lagen terwijl dagelijks een menigte dagjesmensen het strand aan het afstruinen waren om deze schelpen te verzamelen. Zelf hebben we ook nog diverse mooie exemplaren meegenomen.

De Doggerlagen troffen we fraai ontsloten aan. Een ware euforie overrompelde ons terwijl de fossielen ons toe lachten. Belemnieten, ammonieten en zeelelies waren in overvloed aanwezig. Het was een uiterst gunstige dag voor ons, het zonnetje en de typische Normandische wolkenstapels maakte het tot een perfect plaatje.

Door ongeduld gedreven besloot Wouter het afnemend tij niet af te wachten en rolde zijn broekspijpen op om in het water een Nautilus uit te hakken. Het gesteente was hard maar bleek toch niet bestand tegen zijn beitelgeweld. Al met al mooie vondsten, die de collectie in ons museum zouden verrijken met stukjes natuurhistorie uit Normandië. (link filmpje: Wouter hakt een Nautilus uit.

Aan het einde van de dag hebben we het stadje Port-en-Bessin met z’n haven vol vissersboten bekeken, hetgeen zeker de moeite waard was. Hongerig gingen we op zoek naar wat te eten maar de Normandische tijd voor het avondmaal ligt een stuk later dan de onze. Op de heenweg hadden we een frites- en grilltentje gezien dus besloten we die te gaan bezoeken.

Na nog even langs de Super U voor de nodige wijn en een flesje Calvados kwamen we in het donker terug om van deze geweldige dag na te genieten.



Franse vlag Donderdag 22 september 2016 :Schlaegel-Eisen

Deze laatste dag vertrokken we weer naar Port-en-Bessin om iets verder langs de kust te gaan kijken. We kwamen aan op een mooie open plek aan zee waar een trappetje ons naar de ‘Oolithe Blanche’ leiden alwaar de belofte door van Diggelen om sponzen uit het Bajocien (genoemd naar de stad Bayeux) te vinden hopelijk uit zou komen. Alhoewel de plek prachtig was, vielen de vondsten wat tegen en besloten we terug te keren naar de plek van de vorige dag om die nogmaals aan een zoek(vind)tocht te onderwerpen.

Aangezien afnemend tij pas in de loop van middag plaats zou vinden, konden we er dus niet te vroeg terecht. Het is van belang hiermee rekening te houden aangezien we anders al snel ingesloten zou kunnen raken. De verzameling van deze dag waren diverse tweekleppige waaronder Lopha versteend hout en uiteindelijk hebben we toch ook nog een spons kunnen uithakken.

De overeenkomst met Zuid-Engeland (Bajocien/Bathonien ±170-160 miljoen jaar geleden) waarnaartoe in het verleden eerdere expedities van ons museum zijn afgereisd waren qua afzettingen en vondsten frappant.

Hongerig reden we terug naar de eerdere plek om de meegenomen barbecue aan te steken ten behoeve van het laatste avondmaal van deze expeditie. Bij het openen van de achterklep van de auto kregen we een douche van olijfolie. Er bleek een fles te hebben gelekt! De achterbak met vele voorwerpen daarin had ook een bad genomen. Er was gelukkig nog wat olie over en de barbecue kon toch doorgaan.

Onder het genot van een glas wijn en lekkere hapjes werd deze reis geëvalueerd en kwamen we tot de conclusie dat het een zeer succesvolle week was zowel qua vondsten, als qua weer en samenzijn.

Terug in Nederland zullen de vondsten geprepareerd worden en zijn ze vanaf volgend jaar te vinden in ons museum.



Franse vlag Vrijdag 23 september :Schlaegel-Eisen

Au revoir Cotentin, au revoir Kanaal, Fresville, Port-en-Bessin, Rozel, Carteret etc. etc. we gaan weer naar huis. Aan alles komt een eind zo ook aan deze reis. Om 07:00 uur in de ochtend stonden we naast ons bed en om 09.30 uur stapten we in de auto.

De route lag iets noordelijker (deze was iets korter) dan op de heenweg. Ditmaal via Calais en Duinkerken. We staken de indrukwekkende brug nabij Caudebec over en gingen tolweg op, tolweg af (kaartje pakken, kaartje duwen). Ook zagen we de Laat Krijt formaties (± 99-65 miljoen jaar geleden) blinken in het zonlicht. Want dat er zon was daar hoeven we niet aan te twijfelen.

Plotseling schoot er vanuit het niets een steentje tegen de voorruit en zat er ineens barst in.

Eenmaal in België namen we uiteraard een heerlijk frietje met stoofvlees langs de weg.

Om ongeveer 21:00 uur kwamen we aan in Geldermalsen.

Al met al: Het was een bijzonder geslaagde reis met veel mooi weer, goede sfeer en toch ook weer veel eerlijk gevonden objecten.


Sitemap    –     Privacybeleid    –     Disclaimer
Last Modified: vrijdag 15 december 2017